Il canto

Tym razem trochę filozofii o świecie.

Ostatnimi czasy, świat przeżywa kryzys. W kontekście tego kryzysu zastanawia mnie parę rzeczy. Najważniejsze i najciekawsze jak dla mnie pytania, to skąd on się wziął? Kto za niego odpowiada? Jak tak słucham informacji dookoła to wychodzi na to, że mamy do czynienia z odpowiedzialnością zbiorową. Mamy kryzys i nikt za niego nie odpowiada? Ciekawe… w szkole zawsze mnie uczulali, że nie będzie odpowiedzialności zbiorowej za coś, a tu wychodzi na to, że jest na odwrót. Zresztą z drugiej strony jak tak sobie myślę, że np. taki prezydent jakiegoś kraju wystąpi i powie, że to jego wina, weźmie to na siebie… To co to da? W rzeczywistości jedno wielkie nic. Ktoś tam się może ucieszy, ktoś pewnie napisze, że nastroje u ludzi się poprawiły i pewnie to wszystko. No może jeszcze wzrost popularności i szanse na coś? Na szacunek u ludzi? Na lepszy wynik w wyborach tym samym?

Oczywiście nie twierdzę tutaj, że wszyscy są tacy sami i działają z tych samych pobudek, ale widząc co się dzieje dookoła, no to cóż… autorytetów na świecie na samej “górze” obecnie nie ma! A ci co są, żyją cicho i spokojnie. Zresztą wszystko zgodnie z teorią, że zło krzyczy najgłośniej. A dobro i dobrzy ludzie istnieją, bo gdyby nie oni, świat by już dawno przestał istnieć. Bo w końcu zło potrafi tylko niszczyć, a to dobro jest tym, co buduje.

W kontekście kryzysu, choć nie tylko w jego kontekście, ciekawi mnie jeszcze jedno.
Co tylko słucham informacji, to niemal na każdym kroku spotykam się z informacjami, że ktoś jest komuś dłużny. I co ciekawe, z tych informacji wynika mi, że tak na prawdę każdy jest dłużny! A to że Polska jest komuś ileś tam pieniędzy dłużna, a to, że inne kraje są komuś coś dłużne, a to że jakiś koncern jest komuś coś dłużny, a to klub sportowy itd. itd. Nic tylko długi, długi i długi.

A człowiek pośród tego wszystkiego pędzi przed siebie. Pracuje, haruje, chociaż słowem, które dla mnie najlepiej oddaje całą tą sytuację, jest orka. Orka, czyli bardzo ciężka praca, każdego dnia. Pomimo tego, że orze i tak zbyt wiele z tego nie ma. Bo ciągle długi, rachunki, długi, rachunki. I wystarczy popatrzeć na kolegów, koleżanki obok, że tak właśnie jest, a nie inaczej.

Ostatnio rozmawiałem z przyjacielem, który powiedział mi, że śpi średnio dwie godziny na dobę. Masakra! Jak człowiek może tak żyć? Po co tak żyje? Czy po to, żeby żyć? Po to coby zyskać uznanie świata? Człowieka mądrego i przedsiębiorczego?

W tym miejscu tak zupełnie na marginesie rozważań, nasuwa mi się smutna refleksja, która jest tak na prawdę myślą, mojego wujka, ale z którą zgadzam się w pełnej rozciągłości. Jakim pięknym i dobrym jest dzisiejszy świat? Aby uzyskać odpowiedź, wystarczy przejść się po cmentarzu i popatrzeć na napisy na nagrobkach i porównać daty. Stare z nowymi. Wystarczy porównać długość życia tych “starych” i tych “nowoczesnych” ludzi. To bardzo smutny znak czasu, wyróżniający ten właśnie czas, w którym żyjemy.

Ale skoro człowiek, człowiekowi oferuje takie warunki życia, to czemu się dziwić? Działalność, działalnością, pieniądze, pieniędzmi, rozum, rozumem, ale nic natury nie oszuka! I jeśli działa się przeciwko naturze, to ona zwyczajnie, ginie. Zresztą i w niej odnajdziemy, znaki dzisiejszych czasów.

Ostatnio oglądałem film przyrodniczy o oceanach o życiu w nich. Nie pamiętam na ten moment tytułu, ale bardzo mnie ten film zaciekawił i zaintrygował do przemyśleń.

Na początku były pokazywane wielkie ryby ważące 30 ton. Sobie pomyślałem.. no ładnie, ryby większe od ciężarówki! Zrobiły one na mnie wielkie wrażenie. Ale na końcu te 30-tonowe ryby okazały się niczym w porównaniu do waleni niebieskich, które ważą 200 ton! Film skończył się jednak smutnym obrazem. Powiedzieli w nim, że jeszcze niedawno, nie pamiętam jak bardzo (10 lat?), było tych ryb 300.000. W tej chwili, zostało ich zaledwie 3% z tamtej sumy. Walenie niebieskie nie polują. One sobie płyną i żywią się planktonem, który wpadnie im po drodze. Naukowcy, pomimo tak zaawansowanej techniki, nie wiedzą, gdzie się rozmnażają i jak.

A ja myślę, że one się nie rozmnażają. Myślę, że wraz z planktonem, one połykają wszystkie te brudy, które człowiek produkuje na co dzień i wylewa je do morza, oceanów. I kto się tym przejmuje? Pewnie tylko organizacje typu Greenpeace, które są przez ludzi wyśmiewane, kiedy oni działają. Ratują naturę, a która jest niezbędna do naszej własnej egzystencji! Jak natura zginie to i kiedyś człowiek przejdzie do historii.

W kontekście tych rozważań…

Dotarłem kiedyś do ciekawej teorii spiskowej świata. Wg niej, za tym wszystkim stoją tak zwani “Buildbergerowie”. To grupka ludzi, która steruje światem. Jeżeli wierzyć tej teorii, to ta grupka dąży do unicestwienia ludzi, do zmniejszenia w ogóle całej populacji ludzkiej. Z 6 mld, ma zostać ok 0.5 mld ludzi. Dotarłem również do ostatecznego celu tych ludzi. Mają oni podobno na końcu ostatecznych czasów lecieć w kosmos i się uratować. Heh, ciekawe, że to jest zgodne z przepowiednią Nostradamusa, że na świecie dojdzie do zagłady, ale ludzie się uratują lecąc w kosmos.

Z kolei w tym kontekście, ciekawego znaczenia (dla mnie osobiście), nabiera rok 2012. Dużo ludzi twierdzi, że ma wtedy nastąpić koniec świata. Wtedy ponoć kończy się kalendarz Majów, starożytni Egipcjanie też mają jakiś związek z tym. A i ja dotarłem do ciekawej przepowiedni chrześcijańskiej! I ciekawe jest to, że te daty są zbieżne.

W związku z tym, że w tym 2012 roku, ma nastąpić koniec świata, powstają różne koncepcje. Jedni mówią, że nastąpi fizyczny koniec świata. Znam dwa sposoby, za którymi opowiadają się zwolennicy obu koncepcji. Jedni mówią, że będzie to przemagnesowanie biegunów. I że wtedy nastąpią staszne kataklizmy, których człowiek nie przeżyje. Słuchałem śmiesznej audycji na ten temat. Śmiesznej, bowiem w tej audycji powiedzieli, że jedynym bezpiecznym miejscem na Ziemi, będzie centrum Afryki. Ktoś tam twierdził, że całą resztę świata, pokryje lód, o warstwie 70m. Śmieszne w tej audycji było to, że podobno w Ameryce, przygotowują się do tego, zakopując pod ziemią, zapasy jedzenia. Tylko po co zakopywać to, jak i tak będzie lód?

Jako kontrargument, żeby wtedy miało nastąpić wyginięcie i zagłada ludzi jest historyczna notka. W 3000r, p.n.e. podobno takie przemagnesowanie miało już miejsce. Niepisane źródła mówią, że świadkami tego, byli żołnierze, którzy brali udział w bitwie, gdzieś na terenie Palestyny. Najciekawsze w tej historii jest to, że wg tych źródeł i przekazów, Słońce wschodziło kiedyś na Zachodzie, a zachodziło na wschodzie. I wtedy podczas przemagnesowania słońce wschodzi tak jak dziś, na wschodzie, a zachodzi na zachodzie. Jeśli to prawda, ludzie jak widać żyją do dziś i jeszcze o tym opowiadają

Druga koncepcja fizyczna, jest taka, że w tym 2012 roku ma uderzyć na nas nieznana planeta. Ma się podobno na naszym niebie pojawić w tym, 2009 roku. Idąc za tą koncepcją ciekawi mnie, czy są planety we wszechświecie, które tak szybko “fruwają”?

Pożyjemy, zobaczymy

Inna teoria tego końca świata, mówi, że właśnie wtedy spiskowcy przejmą kontrolę nad światem. I znowu… pożyjemy, zobaczymy co z tego wyniknie.

Teorię, do której również osobiście się skłaniam, zostawiłem na samym końcu.
Ta teoria, mówi o zmianie ery. Ziemia, wykonuje trzy ruchy, a nie dwa, jak nas uczono. (Chociaż mnie zastanawia, ilu ruchom tak na prawdę ziemia jest poddana, przypuszczam, że dużo większej liczbie, tyle tylko, że człowiek na razie nie ma możliwości zbadania tego. Kto powiedział, że ziemia obraca się tylko wokół Słońca? Ostatnimi czasy w wyniku przemyśleń, skłaniam się koncepcji, że ziemia obraca się wokół większej liczby gwiazd, a nie tylko Słońca) Trzeci ruch, o którym teraz mówię, nazywane jest zjawiskiem precesji. Chodzi o to, że ziemia w wyniku obrotów, wykonuje ten trzeci ruch. Zachowuje się to mniej więcej tak jak bączek, dla dzieci. Mało kto na co dzień pamięta, że mamy rok oznaczony n.e. A kiedy mówimy o dawnych wydarzeniach, mówimy o roku p.n.e., czyli przed naszą erą.

I myślę, że będzie tak samo i tym razem. Myślę, że niebo się po prostu zmieni. I tak jak starożytni niebo widzieli zupełnie inne od naszego, tak i my możemy być świadkami zmian na naszym niebie.

W tej chwili mamy Erę Ryb. A przed nami, tak jak mówią uczeni w tym zakresie, Era Wodnika. Podobno wraz z tymi erami, nastąpi również zmiana myśli człowieka, która już następuje. Jakby nie było ryby są znakiem chrześcijaństwa. Dotarłem do pewnego źródła, które mówi, że era “mydlenia oczu” (choć to oczywiście nie odnosi się tylko do tej religii, do wszystkich innych również, ale również wszelkiego rodzaju propagandy!) się kończy. Podobno jest to domeną tej właśnie ery. A domeną Ery Wodnika, jest zupełnie inny świat, własny świat, inny jego porządek.

Jakby nie było, żyjemy w czasach, kiedy propaganda nie zadziała. Mamy bowiem różne alternatywne źródła, które mogą ją zburzyć raz, dwa i dzięki nim, każdy z nas może wyrobić sobie własne zdanie na temat tego co jest. Chociaż niewątpliwie trudno jest powiedzieć jak jest, ponieważ jeśli źródło A, mówi zupełnie co źródło B, to które źródło uznać za wiarygodne?

To tak jak w ostatniej wojnie gazowej. Kto ma rację? Rosja, czy Ukraina?

Wracając jednak do idei Buildbergerów, roku 2012 i kończąc to rozważanie, to doszedłem do pewnych wniosków.

Ogólnie ta notka wydawać może się bardzo pesymistyczna. Ale dla mnie osobiście tak nie jest.

A oto dlaczego…

Kiedy czytałem wywiad z jednym człowiekiem odnośnie roku 2012, powiedział on coś bardzo, bardzo ważnego. Bo tak kiedy sobie uświadomimy, to się okazuje, że jest strasznie mało czasu do tego roku, co to niby ma być ten koniec świata.

Powiedział, że ta data być może jest po to, aby uświadomić nam jedno. Człowiek często zajmuje się tak na prawdę bzdurami w jego własnym życiu. Zapomina przy tym, że najważniejsze są inne rzeczy.

I mnie osobiście, to wszystko uświadamia, że życie tu na Ziemi, jest tak krótkie, że nie warto zajmować się takimi bzdurami. Na co komu kariera? Dostanie ten ktoś pomnik, na wieki? Pomnik, który stawia się wiele lat, a w mgnieniu oka, może być zburzony przez kogoś.. Dyplom? Uznanie świata?

Zdecydowanie wolę poświęcić swój czas, rodzinie, przyjaciołom, osobom, które kocham. To oni są dla mnie najważniejsi. Nauczyłem się, że nie warto odkładać takich spraw w czasie, bo tego kogoś nagle może zabraknąć… i na nic mi pomniki, dyplomy, kadzidełka, świecidełka, kiedy zabraknie tego najważniejszego. Nic z tych rzeczy nie wypełni pustki w życiu, której myślę, każdy z nas już w jakiś sposób doświadczył.

Krótko mówiąc..
Nie dajmy się po prostu zwariować i szanujmy życie, takie jakim jest.

Nie wiem jak inni, ale ja zawsze o tej porze, która jest teraz mówię sobie, że czuć powiew nadchodzącej wiosny No bo przecież nie będę mówił, że jest jesień.. jakby to ktoś powiedział “Jaki jest koń, każdy widzi”. Skoro widać, że jest jesień, że jest jesienna pogoda, to po co sobie jeszcze swoje uszy atakować tą “jesienią”.

Kiedyś to w ogóle myślałem, że mam depresję. Ale jak się okazało to nie depresja, tylko taki właśnie “jesienny spadek formy”, który jest spowodowany brakiem słońca lub jego minimalną ilością, którą możemy na sobie odczuwać. To działa na każdego człowieka. Ale ta depresja, o której ostatnimi czasy dużo się mówi… no właśnie, ludzie często sami sobie tworzą warunki do jej powstania. Częściej ludzie są chorzy, bo są atakowani przez innych ludzi. Tak, tak… zamiast optymistycznie pisać, że nadchodzi wiosna, albo nawet zima, to ludzie piszą jesień. Albo piszą właśnie o tym, że ostatnio dużo ludzi choruje na depresję i w ogóle wiele innych pesymistycznych wiadomości. I jak tak człowiek naczyta się tego wszystkiego, to się potem zaraża. I myśli sobie, że sam jest chory na tą depresję. A tak na prawdę w wielu wypadkach jest to wyimaginowana “choroba”. I tak też zresztą było w moim wypadku.

Owszem, tak jak wspomniałem, jest to na pewno trudniejszy okres dla człowieka, z powodu braku życiodajnego Słońca. No ale trzeba go przetrwać. Ale najlepiej to robić, nie słuchając tych “mądrych” ludzi, którzy zasypują nas wszystkich pesymizmem.

Takich rzeczy staram się już nie czytać, a jak już to nie brać ich do siebie. Wzmacniam się natomiast optymistycznym powiedzeniem, że nadchodzi wiosna. No bo tak jest… Za kilka dni rozpocznie się kalendarzowa zima. Można się porzucać śnieżnymi kulkami. Można fajnego bałwana ulepić, można orła na śniegu zrobić Ale co najważniejsze, dni już wtedy będą coraz dłuższe. A dni najdłuższe i najpiękniejsze* są właśnie na wiosnę.

I lepiej wychodzę na tym, jak o niej** właśnie myślę.

* - o ile nie ma za dużo egzaminów oczywiście
** - z innych optymistycznych rzeczy o których myślę, to myślę też ostatnio o Kulkach One są takie wesołe…

Tytuł wpisu jest tytułem koncertu, w którym miałem przyjemność śpiewać. I jest kilka rzeczy, które utkwiły mi wyjątkowo w pamięci po nim…

Po pierwsze, co najważniejsze, zrozumiałem podczas tego koncertu, dlaczego Niemen, był wielkim artystą. A był nim, ponieważ tworzył sztukę o miłości. Wprawdzie ktoś powie, że wielu jest artystów, którzy tworzy taką właśnie sztukę, o tej tematyce. Ale wyjątkowość Niemena polega na tym, że przelewał na papier, dokładnie to, czym on sam żył, czym sam był przepełniony. I dzięki temu, śpiewał, pisał wiersze, dokładnie tak, jak my o tym marzymy, jak sobie wyobrażamy, jak nieraz sami chcielibyśmy to powiedzieć “na głos”. Zresztą ile razy, wielu z nas, wciąż powtarza słowa “Dziwny jest ten świat” i się z nimi zgadza. I ilu z nas powtarza jego słowa, zawarte w wielu utworach - choć może nieświadomi tego, bo zawartych w mniejszych kompozycjach.

Jednym z utworów, którego wcześniej nie znałem, a który uderzył mnie wyjątkowo, był: “Epitafium”. Utwór trudny, przypominający o trudnym dla człowieka wydarzeniu, przedwczesnej śmierci perkusisty Piotra Dziemskiego, który odszedł w wieku 23 lat, na stole operacyjnym. Grał dla Niemena. Zresztą śmierć każdego młodego człowieka jest wydarzeniem uderzającym wyjątkowo mocno w nas.

Jednak nie to jest istotą wspomnienia tego utworu przeze mnie. Są w nim zawarte słowa, nad którymi rozważam od dawna, których też w sumie nieraz używałem, ale od jakiegoś czasu z nimi się po prostu nie zgadzam. Te słowa to: “Takie jest życie”. O ile, w sytuacjach, na które człowiek nie ma wpływu, można ich użyć, o tyle w innych nie. Tyle tylko, że tych sytuacji jest jak “na lekarstwo”, znikoma ich część. Za całą resztę odpowiada człowiek.

Wypadek - słowo określające coś strasznego dla człowieka, które zazwyczaj wprowadza w zadumę, prowadzi do różnych myśli. To coś co niejednokrotnie wiele zmienia, wywraca życie do góry nogami. W wypadku bierze udział kilka stron. Są to: sprawca wypadku, ofiara, służby ratownicze, obserwatorzy.

Zacznijmy od końca - obserwator. To ten, który zapewne najczęściej użyje sformułowania “Takie jest życie”. No cóż… jest wypadek, jest sprawca, jest ofiara, obserwator na chwilę stanie, pomyśli, pójdzie. Jeśli wypadek nie był jakiś straszny, to zapewne obserwatorowi szybko wyleci z głowy. Ale czy oby na pewno “Takie jest życie”?

Ofiara wypadku. Czasami bywa tak, że ofiara jest sama największym sprawcą wypadku. A może się spieszyła gdzieś i wpadła znienacka pod samochód? No właśnie… ale dlaczego się spieszyła? Do drugiej pracy? Po pracy, żeby dzieciom coś ugotować? Żeby coś zdążyć zrobić? A może ktoś nie nauczył tej osoby, że w takich sytuacjach spieszyć się nie można? Że trzeba zaczekać na przejściu?
Czy takie jest życie, że trzeba spieszyć? Tak, tyle tylko, że jest ktoś, kto odpowiada, za wygląd “takiego życia”. Bo ktoś tak zrobił, że trzeba teraz lecieć do pracy, żeby się utrzymać. Bo ktoś tak zrobił, że ktoś drugi tyle pracuje, że dla drugiej osoby nie ma czasu, dla dzieci. Nie… ta osoba, o takie życie na pewno nie prosiła nikogo.

Sprawca wypadku… a może ona się spieszyła gdzieś? Może miała taką samą sytuację jak ofiara? Też się spieszyła? A może było tak, że hamulce w samochodzie zawiodły? Tyle tylko, że ktoś te hamulce “wyprodukował”. A może ktoś sprawcy nie nauczył jak dbać o takie hamulce? Może znowu nie miała czasu? Pieniędzy? A może takie jest życie, że nikt za to nie odpowiada - tylko sprawca?

Służby bezpieczeństwa, są tym, które dają największą nadzieję człowiekowi. Na miejscu wypadku, to właśnie one się pojawiają. Słowo, które jako pierwsze mi się na myśl ciśnie to cywilizacja, o której zresztą w “Epitafium” Niemen również nie omieszkał napisać. Z jednej strony ludzie cieszą się, kiedy służby coraz lepsze. Mamy coraz lepsze karetki, wozy straży pożarnej, radiowozy. Można powiedzieć, że to taki widoczny postęp cywilizacji. Ale czy postępem cywilizacji, nie jest też ten samochód, który uderzył w człowieka? No właśnie… cywilizacja i jej postęp. Przecież jej kształt zależy od ludzi, którzy wpływają na nią. A może jednak nie? I ktoś też powie, że takie jest życie? Aż w końcu jak się okazuje, te służby są tymi które nadzieję potrafią zarówno dać jak i równie skutecznie zabrać… Bo przepisy nie pozwalają na przyjęcie do szpitala, bo przepisy, bo człowiek, bo to znów inne przepisy.. Dobrze, że nie wierzę i nie ufam takiej właśnie cywilizacji.

I nie zgadzam się z powiedzeniem, że “Takie jest życie”. Tu na ziemi, za życie i jego kształt odpowiada człowiek, a “takie jest życie” jest tylko tanią wymówką i najczęstszym usprawiedliwieniem błędów ludzi. A już najgorszym usprawiedliwieniem, świadomych “błędów” ludzi, tych, którzy bawią się w bogów i odpowiadają za innych. Za taką nadzieję i takie życie, dziękuję, ale nie jestem zainteresowany.

Zdecydowanie, popieram cywilizację miłości, takiej prawdziwej, szczerej. Chwała tym artystom, którzy piszą o takiej właśnie miłości. Dzięki temu uświadamiając innych ludzi, zarażając ich tą właśnie miłością. I takim właśnie artystą był Niemen. Wielkim.

“Epitafium”

Jakie imię nosi ten
co w pół uśmiechu myśli
zaledwie rozpoczętej pieśni
w pół kroku drogi
przeciął nić uwitą z miłości.

Czyim kaprysom w ofierze
zawlekliśmy ciebie na stos pogrzebny
i w pejzażu cmentarnym stoimy osłupieni
nad nowo wyciosanym krzyżem?

Świętemu prawu, świętych czynów urąganiem
zwracam się do ciebie, cywilizacjo,
pełna pychy opiekunko.

Co ty uczynisz,
jakim narzędziem wyrwiesz ostrze bolesne
z serc bijących w żałobne dzwony?
Jak jeszcze długo skrzypiący frazes
“takie jest życie”
jedynym będzie usprawiedliwieniem
niedorzecznej śmierci człowieka?

Był sobie kiedyś człowiek. To co go wyróżniało spośród tłumu, to jego ambicja i upór. Te cechy, pozwalały mu krok po kroku dążyć do upatrzonego i wymarzonego celu. Długo pracował nad tym, aby tam zajść, ale w końcu zaszedł. Zaszedł nawet dalej niż przypuszczał. Ludzie podziwiali jego pracowitość, ambicję i sukcesy, które zdobywał krok po kroku. Był powszechnie szanowanym człowiekiem.

Przyświecały mu również ideały. I dążył do nich, jak wielu z nas. W trakcie osiągania coraz to kolejnych sukcesów i dążenia do tych swoich ideałów, zaczął jakby o ludziach ze swojego otoczenia zapominać. A nie mógł bez nich zajść daleko, w ogóle nie mógł bez nich zajść, tam gdzie sobie wymarzył.

Ludzie, którzy pracowali z nim, byli na początku bardzo zadowoleni, ale wraz z upływem czasu, coraz mniej.

Zestarzał się ów człowiek, był coraz gorszy do zniesienia, ale mimo to ludzie brnęli z nim dalej - nie poddawali się. Droga była dla nich nadzwyczaj trudna, ale przy okazji wdzięczna. I ta wdzięczność właśnie, wynagradzała im trudy pracy z ich przywódcą.

I tak ta historia się rozwijała. Aż w końcu ów ambitny człowiek, pewnego dnia nie wytrzymał, bo ludzie z którymi pracował wciąż nie byli tak idealni, jak on chciał. A skoro nie byli idealni, to i swojego ideału nie mógł zrealizować. Krzyknął:
- Dlaczego to nie jest idealnie zrobione? Przecież to proste jest, a wy nie umiecie tego zrobić!

Usłyszał to również młodzieniec, który miał dużo, dużo mniej lat, niż nasz stary, poczciwy bohater tej opowieści. Na dźwięk tych słów, ów młodzieniec wstał, odłożył przybory, którymi pracował, podszedł do swojego szefa i powiedział:
- Rezygnuję ze współpracy z Panem.
- Ale dlaczego? Przecież nigdzie nie znajdziesz takich warunków jak tutaj u mnie!
- Może i nie znajdę, ale co z tego. Ma Pan tyle lat, tyle przeszedł w życiu, a wciąż Pan nie zrozumiał najważniejszej rzeczy w życiu..
- Czego?
- Szacunku

I wyszedł ów młodzieniec i opuścił człowieka. Za nim zaczęli wychodzić inni, aż w końcu, nasz bohater został sam… całkiem sam. I co z tego, że miał dookoła siebie, wszystkie rzeczy o których marzył i które zdobył. Miał niemal wszystko, ale nie miał jednego, najważniejszego. Zapomniał o uczuciach, o drugim człowieku. Obce były mu, miłość, przyjaźń. Za późno zrozumiał, jak wielki i cenny skarb miał pod nosem, a który właśnie utracił.

Myślę, że każdy z nas doświadczył tego jakże bolesnego uczucia, kiedy ma skarb obok siebie, o którego nie dba, a który nagle zostaje utracony. Często dopiero wtedy zdajemy sobie sprawę, co tak na prawdę utraciliśmy. Jeszcze pół biedy, kiedy można to odzyskać, ale biedny jest ten człowiek, który skarbu już nigdy nie odzyska.

Szczęśliwy natomiast ten, który widzi te skarby w swoim życiu i potrafi się nimi cieszyć i o nie dbać. Ale co najdziwniejsze w tym wszystkim, dla człowieka skarbem nie muszą być wcale drogie perły, czy piękne słomki. Czasem może to być Szara Kulka. Dla innych może i zwykła, ale dla człowieka, który widzi w niej skarb, jest ona wszystkim.

Wycieczka w góry

Dziś chciałbym wspomnieć o dwóch wyjątkowych miejscach na świecie.

Pierwszym miejscem jest Krupowa Hala.
Zajęło mi dużo czasu, zanim odnalazłem “swoje” miejsce na ziemi. I co ciekawe, szukałem daleko, a dopiero po długim czasie poszukiwań, zrozumiałem co mam pod swoim, własnym nosem.

A jest to właśnie Krupowa Hala. Miejsce często niepozorne i niezauważane przez wielu ludzi - tak jak zresztą przeze mnie samego, przez długi, długi czas. Niepozorne, ale za to jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie, o ile nawet nie najpiękniejsze. Zresztą sam Kuba Terakowski niesamowity podróżnik, twierdzi, że to najpiękniejsze miejsce na ziemi. I w sumie to nie sposób się z nim nie zgodzić.

Jest jednak jeszcze jedno miejsce równie wyjątkowe, położone nie tak daleko od Krupowej. Przez niektórych ludzi, z kolei to miejsce jest uważane za najpiękniejsze. I również trudno się z nimi nie zgodzić.

Mam na myśli Babią Górę.

I z jednego miejsca i z drugiego można podziwiać niesamowite widoki. Krupowa Hala jest miejscem spokojniejszym, bo mniej uczęszczanym przez ludzi gór. Z kolei widok z Babiej jest pełniejszy. W sumie można wymieniać wszystkie za i przeciw w obu miejscach, generalnie jednak i jedno miejsce i drugie jest wyjątkowe i urok swój niepowtarzalny ma.

A jak się okazuje - wyjątkowych ludzi można spotkać nie tylko w mieście, czy na lotnisku Bo czasem właśnie bywa tak, że jak człowiek wybierze się na wycieczkę w któreś z tych miejsc, to można kogoś wyjątkowego poznać. Heh i kto by pomyślał, że czasem można poznać kogoś takiego właśnie, siedzącego sobie na jednej z tych gór i podziwiającego widoki.

Polecam oba te miejsca w celu ich odwiedzenia. Te miejsca są tak piękne i wyjątkowe, że na prawdę można się tam zakochać

Na Babiej jest wszystko to, co kocham! No i na Krupowej “trochę” też

Był sobie kiedyś pewien portal. Dziwny to był portal.. dziwne pomysły, dziwni, sztuczni ludzie. Istniał, a w zasadzie istnieje do dziś.. chyba tylko w dwóch celach:
jeden cel, jest zgodny ze starym rosyjskim powiedzeniem, że jak niewiadomo o co chodzi to wiadomo, że chodzi o pieniądze
drugi cel, tak samo dziwny jak ów portal to taki, coby ludzie chyba tylko czas tracili.

I był sobie kiedyś pewien człowiek, który postanowił tam się “zapisać”. Coby tylko czas zabić i głupio pieniądze wydać. Pomimo dziwności i sztuczności - postanowił szukać tam perełek mądrości. Szukał, szukał - przebierał w sianie, bo w końcu odnalezienie takiej perełki w tym miejscu, to jak przysłowiowe szukanie igły w stogu siana.

W ciągu długich poszukiwań natrafił na jedną perełkę mądrości! Ale kiedy przebierał w tym sianie, natrafił na coś zupełnie niepozornego. Jednak początkowo odstawił to trochę na bok. W miarę upływu czasu, jednak to coś zaczęło przykuwać jego wzrok.

Początkowo ta uwaga była mała, dalej szukał perełek mądrości, ale wraz z upływem czasu nabierała na sile i naturalnie, odciągała go od dalszego szukania. I przyglądał się temu czemuś bardzo niepozornemu coraz głębiej, coraz głębiej…, aż w końcu dojrzał tam coś, co zupełnie odwróciło jego uwagę od początkowych poszukiwań.

Ów człowiek myślał, że odnalazł zwykłą, szarą kulkę - jakich w sumie pełno odnajdywał podczas poszukiwań swoich wymarzonych perełek. Bo w sumie tak ona wyglądała. Okazało się jednak, że nie była to zwykła, szara kulka taka jak ją wszyscy widzą. Niezwykłość tej kulki polegała na tym, że zaczęła wydobywać z siebie potężną moc. Ta moc była tak wielka, że doprowadziła do tego, że ów człowiek zakończył swoje dotychczasowe poszukiwania, jak również - co ważniejsze - wywróciła całe jego życie.

To niesamowite jak nieraz coś tak niepozornego pojawi się obok cżłowieka, a nagle to coś zaczyna wywracać jego dotychczasowe życie do góry nogami.

Dziś wpis z cyklu “złote myśli”. Jakiś czas temu, przypadkowo znalazłem ciekawy tekst o naturze człowieka:

“LUDZIE I ICH NATURA”

Czy przyglądaliście się kiedyś im dokładnie?
Tak szybko nudzą się dzieciństwem, że ruszają by jak najszybciej dorosnąć, a niedługo potem chcą stać się znowu dziećmi.
Tracą zdrowie, aby zarobić pieniądze, a potem pieniądze, po to by wyzdrowieć.
Mówią z niepokojem o przyszłości zapominając o teraźniejszości.
Żyją tak jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają tak jakby nigdy nie żyli.
Nie rozumieją, że bogacz to nie ten, kto dużo ma, tylko ten któremu niewiele brakuje.
Nie zdają sobie sprawy, że wystarczy kilka sekund, aby wyrządzić komuś krzywdę, a potem potrzeba lat, aby tę krzywdę wynagrodzić.
Nie wiedzą, że są osoby które bardzo je kochają tylko nie potrafią tego wyrazić.
Nie dopuszczają myśli, że dwie osoby mogą patrzeć w to samo miejsce, ale widzieć coś zupełnie innego…

Długo już nie pisałem tutaj niczego…
Raz, że trza było odpocząć trochę od pisania. Najważniejszym jednak powodem była myśl, że za wiele osób tutaj nie zagląda. Jednak dowiedziałem się ze ściśle tajnych źródeł, że znaleźli się “czytacze” mojego bloga, których serdecznie pozdrawiam i przepraszam, za chwilowe zawieszenie działalności

Tym razem napiszę o rozstaju dróg, do którego niewątpliwie dużymi krokami się zbliżam…

Kiedyś był czas, że sobie planowałem, układałem swoje życie. Że wtedy i wtedy zrobię to, a wtedy i wtedy co innego. W miarę upływu życia nauczyłem się jednak czegoś innego, że niewarto planować na dłuższą metę, ponieważ życie często samo pokazuje drogę, którą należy iść. Że to co planowaliśmy to nieraz, za przeproszeniem - szlag trafia. I w sumie cenię sobie takie życie. Staram się nie przejmować dalszą przyszłością.

Nadchodzi jednak trudny czas wyboru jednej z moich dróg.. i wybór jest taki, że coś czuję, że jakby się zaplanowało, to by chyba łatwiej było.

Największy problem polega na tym, że wybór jednej z dróg będzie wyborem jednej miłości, a porzuceniem drugiej i na odwrót…

Nie wyobrażam sobie życia bez śpiewu. Kocham to robić, dawać coś od siebie ludziom. Daje mi to radość, szczęście i kiedy to robię to czuję się człowiekiem spełnionym. Ale… męczę się w Częstochowie. Męczę, bo ciągle dookoła siebie widzę płaskie tereny.. nie ma gór. Taki dziwny paradoks…, kiedy nie ma mnie w Częstochowie, tęsknię za śpiewaniem, a kiedy z kolei jestem w niej, to tęsknię za górami.

Nadchodzi czas kolejnej wielkiej mojej bitwy o studia - tak bitwy, różniącej się jedynie od tej prawdziwej, brakiem rozlewu krwi. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, za rok kończę studia. I co dalej?

No właśnie… zostać w Częstochowie i zaśpiewać przy okazji “Góralu czy ci nie żal?… Dla chleba, Panie, dla chleba, góry porzucić trzeba?”. Czy nie śpiewać i w góry powrócić trzeba?

Idealnym rozwiązaniem byłoby połączenie tych dróg, ale niestety jest to niemożliwe.

Rozum nic nie daje w tej sytuacji… ponieważ nie przeważa szali, ani w jedną stronę, ani w drugą.

Kiedy sobie nad tym myślę, to przychodzi mi do głowy tylko jedno rozwiązanie. Obie miłości są równe, a więc 1=1. I kiedy sobie myślę w ten sposób, to mam głęboką nadzieję, że może pojawi się na którejś z dróg jaka jeszcze jedna miłość. Wtedy byłoby z jednej strony 2, a z drugiej strony 1… No ale to tylko gdybanie..

A w tej chwili to cóż.. nie pozostaje chyba nic innego jak czekać na to, jaką odpowiedź czas przyniesie, a teraz zacząć się przygotowywać do nadchodzącej bitwy. Byleby tylko sędzia był sprawiedliwy i nie stał się katem…

Na zakończenie, żeby nie było tak rzewnie, to coś wesołego.
…
No już tyle - czy te kropki nie są wesołe?

Wczoraj wybrałem się w długą podróż do domu.. Wyjechałem pospiesznym autobusem, z Częstochowy o 13:30. Wg. moich obliczeń do Skomielnej Bialej miałem zajechać najpóźniej o godz. 19:00 i tym samym miałem zdążyć, na godz. 20:00 na ostatni bus, do mnie na wioskę. A więc wyjeżdżamy sobie z Częstochowy. Ku mojemu zdziwieniu autobus zaczął jechaś jakąś dziwną drogą. No nic, kiedy sobie planowałem podróż, wziąłem pół godziny poślizgu i ten plan dotarcia na godz. 19:00, był najbardziej pesymistycznym planem. Autobus jednak, jak na trasę Warszawa - Katowice, nie chciał wjechać, tak dalej nie wjeżdżał. Niemal zupełnie nie wiedziałem gdzie jestem. Wiedziałem tylko tyle, że zbliżamy się gdzieś w kierunku Śląska. Jak się okazało zwiedziliśmy po kolei Miasteczko Śląskie, Tarnowskie Góry, Bytom i nareszcie dotarliśmy do Katowic. Była godz. 16:00, kiedy tam dotarliśmy - wtedy była to nawet dobra godzina. Wyjeżdżamy sobie z Katowic, następnie prosto na A-4. No to się ucieszyłem, że teraz śmigniemy do Krakowa, tak, że aż się nie obejrzymy…

No ale, cóż.. Sam wjazd na autostradę (choć autostrada, to dużo powiedziane) trwał dobre 15-20 minut, z powodu ogromnych kolejek do bramek wjazdowych. Kiedy już minęliśmy te bramki rozpędziliśmy się, że heej. I już się cieszyłem, kiedy nagle okazało się, że zjeżdżamy z autostrady, w celu odwiedzenia, kolejnego śląskiego miasta…

Do Krakowa, zajechałem niezgodnie z oczekiwaniami o godz. 18:00. I już wtedy wiedziałem, że cały plan dotarcia na godz 19:00 do celu owym autobusem, runie w gruzach. No cóż.. wyjechaliśmy z Krakowa, a do Myślenic droga była największym koszmarem. W zasadzie częściej staliśmy, niż jechaliśmy.. W tym momencie zastanawiałem się, czy ja w ogóle dotrę do domu przed północą.., ale i tak najbardziej współczułem ludziom, którzy jechali do Zakopanego. W tym tempie to by do południa następnego dnia nie dojechali..

Na całe szczęście tym ślimaczym tempem jechaliśmy “tylko” do Myślenic. Potem już, autobus jechał “normalnym” tempem. Tak czy siak, ja na swoje miejsce dotarłem tuż przed 21:00. Dobrze, że miałem transport do następnego punktu, bo ze Skomielnej na piechotę to mi się nie widziało iść. No, ale potem i tak wyruszyłem sobie na wycieczkę. Do pokonania, do domu miałem niecałe 20 km, które przeszedłem w dwie godzinki..

Ogólnie to na pewno, był to mój ostatni kurs owym autobusem. Z drugiej strony, wczorajszej podróży i tak nie żałuję, ponieważ:
- Odwiedziłem Miasteczko Śląskie!
- Odwiedziłem Tarnowskie Góry i już wiem, gdzie kolega mieszka
- Odwiedziłem Bytom! Mam stamtąd wirtualną koleżankę, która twierdziła, że Bytom jest brzydki, ponieważ jest tam dużo betonu. Sathi.. miałaś rację, a ja głupi nie chciałem Ci wierzyć!
- Krótko mówiąc, zwiedziłem połowę Śląska.
- Przejechałem się autostradą A-4…
- To nic, że “zwykły” autobus wyjeżdżający o 14:00 z Częstochowy, zajeżdża szybciej od pospiesznego do Krakowa, który nie dość, że wyjeżdża o pół godziny wcześniej, to do rodu Kraka zajeżdża od tego zwykłego autobusu o 45 minut później.. W końcu jechałem pospiesznym autobusem, a nie takim “zwykłym”.
- No i ten spacer… Po drodze, spotkałem nie więcej jak dziesięć osób, a więc pustka, cisza dookoła (no chyba, że jakieś pieski szczekały na moje powitanie - jeden to nawet szczekał przede mną, jak przechodziłem obok, to się schował do szopy, a jak poszedłem dalej to znów wyszedł, żeby mnie pożegnać.. miły piesek!). Temperatura, ktorej nie czułem, bezwietrznie i te.. gwiazdy nade mną. Napisałem do domu, że aż żał wracać do niego, bo takie piękne niebo wczoraj widziałem.
I dla takich “uroków” warto wyjechać z Częstochowy autobusem o 13:30 w kierunku Zakopanego.. A teraz idę się pobyczyć brzuchem do góry. Miłego weekendu!

Wreszcie cięższy czas dobiegł końca - uwieńczeniem ostatnich cięższych dni pracy, był dzisiejszy referat o Ewie… Ale nie o jakiejś koleżance, tylko o chatterbocie - po francusku robot parlant - to tak w ramach ciekawostki zawodowej, jak i też na referacie odważyłem się powiedzieć Ogólnie, to był bardzo fajny dla mnie referat, zero stresu - miła, niemal luźna rozmowa, z panią prowadzącą przedmiot Systemy ekspertowe - no i oczywiście z grupą. W sumie na referacie zabrakło mi tylko jednego… Zapomniałem już jaki kawał mi Ewa opowiedziała… i właśnie tego kawału zabrakło, najbardziej chyba pani prowadzącej Oby takich miłych, bezstresowych referatów jak najwięcej!

A skoro już w tej krótkiej notce o AI - to kształtuje się pomału tematyka mojej pracy magisterskiej. Wprawdzie szukałem dla siebie jakiejś inspiracji po sieci, ale to promotor podpowiedział mi coś bardzo interesującego i coś, nad czym kiedyś głęboko myślałem. Bardzo mi się ten pomysł podoba i nie chcę żadnego innego - ot, można powiedzieć, że pomału realizuje się moje małe marzenie Będę pisał coś o sztucznej inteligencji w grach komputerowych. Może to będzie jakaś symulacja walki, wymijania przeszkód, coś w tym rodzaju. Mam już jeden dosyć interesujący pomysł w głowie i właśnie go intensywnie wałkuję.. No ale o nim na razie nie będę wspominał, bo może tutaj jacyś szpiedzy są i mi jeszcze temat gwizdną