01.12.10

Mężczyzna - dziwne stworzenie…

Posted in Ludzie at 13:39 autor agnieska

Poznałam wielu, bardzo różnych mężczyzn w moim dotychczasowym życiu.. biednych i bogatych, nerwowych i opanowanych, niezdecydowanych i konkretnych, nieśmiałych i pewnych siebie, nieprzyjemnych i zabawnych.. wymieniać jeszcze kilka dobrych godzin, a zwrócę uwagę na inną kwestię.

Wszyscy mają cechę wspólną: są pewne zachowania, myśli, reakcje na bodźce, czynniki, których z szczerego serca nie rozumiem, a wydawałoby się, że jestem jedną z bardziej tolerancyjnych osób, mówiąc o interakcjach międzyludzkich.

Zazwyczaj irytuje mnie ich brak zdecydowania. Wydaje mi się, że w wielu przypadkach jestem bardziej męska niż sama płeć męska. Potrafię zadecydować w danym momencie konkretnie czego potrzebuję, chcę. Waham się również, jak każdy człowiek, jednak mimo wszystko mam cele, które realizuję (zarówno w sprawach rozwojowo-zawodowych jak towarzyskich). Podobnie w sprawach zapraszania na spotkania.
A to mężczyźni powinni być tymi konkretnymi!

Zwracanie uwagi. Ja przyjmuję każdą uwagę do siebie, tzn. słucham co ma mi do powiedzenia mężczyzna i odpowiednio dla siebie potrafię dane słowa przemyśleć i wyciągnąć (jeśli to konieczne, bo może się zdarzyć, że słucham kompletnie niedorzeczne rzeczy) wnioski. Szanuję rozmówcę i nie stresuję się, że ma mi coś do przekazania w normalny, kulturalny sposób.
Gdy ja pewnemu mężczyźnie zwracam uwagę to jest to traktowane jako atak. Od razu następuje kontratak, który jest niedorzeczny, bo zmienia sens dyskusji. Taka osoba jest przewrażliwiona i pewnie podświadomie swoim zachowaniem próbuje mnie wytresować, bym w przyszłości nie zwracała uwagi. Nie daję natomiast za wygraną i tłumaczę z uporem maniaka, jak do dziecka, że to co mówię jest w dobrej wierze i jego nadmiernie nerwowa reakcja w stylu: “nie masz prawa mi zwrócić uwagi, mimo, że źle robię” nie ma najmniejszego sensu. Jeszcze się nie nauczył przyjmować z pokorą uwag, jednak jestem dobrej wiary.
Dlaczego Wy jesteście tacy przewrażliwieni? A podobno to kobiety są nazywane przez mężczyzn jako te “nadwrażliwe”.

Choroba. Byłam wiele razy poważnie przeziębiona. Nie mogłam jeść i kiedyś nawet chodzić z powodu bardzo głupiego wypadku na oblodzonym chodniku. Wtedy narzekałam, bo bolało gdy spałam, siedziałam, niby chodziłam. Rozumiem cierpienie z powodu migreny, bo jest to ból nie do wytrzymania, ale katar i inne błahostki? Nie raz słyszałam od znajomych, kolegów jak strasznie cierpią, jak bardzo są chorzy. Żale jak synka do mamuni. Panowie, jesteście dorośli, powinniście być przykładem opanowania i nie przesadzania w wielu kwestiach. Żale pozostawiliście w okresie dziecięcym.

Tyle uwag z mojej strony. Może ktoś ma inne spostrzeżenia i doświadczenia? Liczę na komentarze nie tylko od Was drogie kobiety, ale także od Was drodzy mężczyźni

Permalink Komentarze

01.09.10

Decyzje

Posted in Melancholia at 14:28 autor agnieska

Jak wiele można stracić w jednej sekundzie życia… o tym dowiedziałam się dosyć nie dawno na własnej skórze. Popełniłam być może jeden z największych błędów w swoim życiu. Zrobiłam coś wbrew wewnętrznemu głosowi i sprawy zaszły już tak daleko! Być może tak miało być. Tak… oto naturalna kolej rzeczy, los zdecydował. Read the rest of this entry »

Permalink Komentarze

Zwierzenia pewnego człowieka i nauczka

Posted in Uczelnia itp. :) at 14:12 autor agnieska

(sprzed dwóch lat)

Znalazłam pewną rzecz-zwierzenia z komunikatora z maja 2006.:

Tak na wstępie…..będzie bardziej z punktu widzenia takiego subiektywnego.
Dzień wczorajszy: młodzież stwierdza, że trzeba się już czegos zacząć uczyć na dzisiejsze kolokwium (dużo materiału)…więc poświęca bardzo dużo czasu wczoraj od 4rano na naukę, w między czasie,tj. między uczelnią a chórem …dokładnie ma ok 3 godzin….młodzież jest zadowolona bo wykorzystała te kilka godzin zadowalająco…nauczyła się większości,nie licząc jeszcze godzin porannych,…młodzież więc pomyślała, że może iść “w nagrodę” na chór i zostać nawet do końca…niestety na chórze przełamanie: pójdę chyba po pierwszej połowie(jak w meczu )do domu…i z ciężkim sercem młodzież wróciła do domu…
W domu uczyła się jeszcze do 23…tylko do tej, bo wymyśliła, że wstanie 3.30…wstała o 4( niektóra młodzież do tej pory nie śpi nie licząc drzemki 2godzinnej jakiś czas temu ̷ Read the rest of this entry »

Permalink Komentarze

Życzenia

Posted in Melancholia at 14:08 autor agnieska

(przed rokiem)

Kumulacja różnych wydarzeń doprowadziła niestety moją silną psychikę do stanu którego nigdy nie chcielibyście być świadkami. Miało nie być negatywnych myśli, zwłaszcza tu gdzie staram się pokazać często te aspekty życia które są dla mnie oryginalne, które sprawiają że chcemy żyć, które są nam bardzo potrzebne. Nie będę opisywać jak jest w tej chwili, bo ta chwila z pewnością kiedyś minie. Najpierw parę słów, które tak bardzo lubię
Czy można bardzo cieszyć się z faktu iż obca starsza pani za podanie jej godziny na przystanku odpowiada: życzę dużo dobrego w pani życiu? Można…
A słowa młodszego kolegi: “bardzo mi się podobał koncert, a starsze panie obok mnie co chwilę mówiły: jak ładnie wygląda ta dziewczyna, która ciągle się uśmiecha”?
Po zagraniu na jubileuszu podeszły dwie starsze panie: -Panie bardzo ładnie śpiewają i grają. Bardzo mi się podobało. Druga: -Czy będzie jeszcze jeden koncert? Panie powinny występować na scenie!
Dla tych słów warto żyć, warto radować się z każdej chwili.
* Read the rest of this entry »

Permalink Komentarze

Poranek i pociąg c.d.

Posted in Uczelnia itp. :), Ludzie, inne at 14:05 autor agnieska

Ponad półtora roku temu próbowałam rozwinąć pewną rozmowę z bardzo dobrą koleżanką z ‘ławki studenckiej’.
(przedtem z inną omawiałyśmy sens naszego kierunku, nie zabrakło realistycznego podejścia, jak i z jej strony: pesymizmu, z mojej: optymizmu)
Oto efekt:

-Podobają się Tobie studia?
-…
-Co będziesz robić po studiach?
-Pójdę do roboty.
-Jakiej?
-Byle jakiej, byle była robota (plus szyderczo-głupawy-’dziwiący’ się śmiech).
*** Read the rest of this entry »

Permalink Komentarze

11.10.09

By każdy dzień był niezapomniany

Posted in Melancholia, Cytaty at 12:44 autor agnieska

Pewien czas temu powiedziałam komuś…

Tak, poznałam słońce, jednak słońce może razić. Ty jesteś jak gwiaździste niebo, którego pięknem można napawać się nieustannie.

Źródło

Teraz wiem, że jest ono również kolorowe. Read the rest of this entry »

Permalink Komentarze

Intuicja

Posted in Cytaty, Ludzie at 12:11 autor agnieska

Rozważań ciąg dalszy.

Jest tylu mądrych ludzi na świecie i wielu już zastanawiało się na czym polega sens życia.
Bardzo trafna i aktualna wypowiedź:

Po cóż żyjemy, jeśli nie po to, by życie czynić łatwiejszym dla siebie nawzajem?
George Eliot

Otóż robimy z naszym życiem cokolwiek chcemy. Warto robić to, co dla nas najważniejsze, nie dla innych. Nie warto sugerować się czyjąś receptą na szczęśliwe dni. Niestety często błądzimy, co prowadzi do średnio pozytywnych myśli. Dobrze tylko, że “co nas nie zabije, to nas wzmocni”, mimo iż czas poświęcony nigdy nie powróci. Read the rest of this entry »

Permalink Komentarze

10.22.09

.

Posted in Bez kategorii at 09:22 autor agnieska

Wiem, że będzie dobrze…

Permalink Komentarze

06.10.09

Radość

Posted in Bez kategorii at 09:15 autor agnieska

W błędzie żyją Ci, którzy twierdzą, że istnieje jedno słońce we wszechświecie. Poznałam drugie słońce.

Permalink Komentarze

03.26.09

Mrowisko

Posted in Ludzie at 11:27 autor agnieska

Źródło

Rozmawiałam ostatnio z wieloma nowo poznanymi osobami z Warszawy i okolic. Mają bardzo różne, ciekawe a czasem nawet agresywne podejście do planów, zasad osób przyjezdnych. Nie sądzę by to było źródłem ich zazdrości względem kogoś, kto znajduje odwagę by rozpocząć życie w innym miejscu, bez przyjaciół, dawnych kontaktów, czyli prawie od zera. Prędzej zaobserwowałam jakąś niewygodę obejmującą wiele osób, niezadowolenie z życia i okazuje się, że w każdym miejscu na świecie są ludzie zarówno zadowoleni jak i  szukający potocznie dziury w całym.
Read the rest of this entry »

Permalink Komentarze